Ömer Burak Çiftliği

İnşaat ruhsatını almıştık, hatta düşündüğümüz evin yapımı için bir iki ustayla da görüşmelerimiz olmuştu. Ancak hem 2008 baharında aşırı yükselen inşaat malzemesi fiyatları, hem de bizim İstanbul’da krediyle aldığımız ev, Ömer Burak Çiftliği’ne yapmayı düşündüğümüz ev planını biraz askıya almamıza neden olacak gibi görünüyordu.

Tam bu sırada imdada yetişen yine babamla annem oldu. Biz İstanbul’da aldığımız evin eksiklerini tamamlama telaşındayken onlar çoktan Ömer Burak Çiftliği’ne bir çözüm bulmuşlardı.

Çiftliğe elektrik çektirmek için inşaat ruhsatı ile Elektrik Kurumu’na başvuran babam, elektrik panosunun muhazafa edileceği bir yer olması gerektiğini öğrenmiş. Buradan esinlenerek küçük bir kulübe yapabiliriz diye düşünmüş annemle. 1-2 sene bu kulübe ile idare eder, daha sonra da evi yaparız diye akıllarından geçirmişler.

Daha sonra olanlar gerçekten çok enteresan. Şöyle ki:

Babama bir yerden haber gelmiş. Rusya’dan Türkiye’ye ithal edilen camların ambalajı olarak kullanılan bir kaç metreküp kereste varmış. Gitmiş, pazarlık etmiş tamamını 200 TL’ye almış. Ahşap direkler üzerinde başlamışlar kulübeyi yapmaya. Şans bu ya, amcalarım, teyzem, dayım işlerini ayarlayıp dört bir elle yardım etmişler bu kulübe inşaasına. Babam gibi sabırlı insan az bulunur. Aldığı kerestedeki çivileri söküp, düzeltip, tekrar kullanmış kulübeyi yaparken. Küçük amcalarım o kadar sabırlı değil tabi. Onlara sıfır çivi almış, çivi sökmek ve düzeltmekten dert yandıkları için.  Kiremitler çıkma kiremit, kulübenin kapısı, daha önce Karabük’teki evimizde kullanılan 25 yıllık eski kapı, köylerdeki eski evlerden çıkma 50 yıllık pencereler, eşimin çocukken kullandığı kütüphaneden dolap ve daha bir sürü detay. Tüm detayları babamdan alıp, genişleteceğim bu yazıyı. Şimdilik aklımda kalanları yazıyorum buraya. Harcanan para, inanın 500 TL’nin altında. Ama imece usulü yapılan evde harcanan emeğin hakkını kimse ödeyemez kanımca. Babam kaça maloldu diye soranlara 500 TL diyor ama kimseyi inandıramıyor. 

Bu arada tek odalı kulübe diye yola çıkılmış ama sonradan neredeyse tam anlamıyla bir ev oldu, proje. Annem mutfak yok, teras küçük diye şikayet edince babam işi büyütmüş. Ne olacak, yeterince kereste, çivi ve çekiç çakacak adam oldu mu başka bir şeye ihtiyaç yok diye düşünmüş.

Sonra biz de İstanbul’da aldığımız evin mutfak tezgahını değiştirmeye karar verdik, çıkan tezgahı, evyeyi Karabük’e gönderdik. Yazın gittiğimizde karşımıza çıkan mucizevi evin Franke mutfak evyesi bile vardı. Mutfakta kullanılan bir iki dolap kapağı, yalıtım için kullanılan bir kaç alçı panel dışında yeni alınan hiçbir malzeme olmadığını söyleyebilirim rahatlıkla.

Günümüzde, yeşil ev (green house), geri dönüşüm (recycle) kavramları çok popüler. Bu konularda çalışan insanların Ömer Burak Çiftliği’nde babamın ve annemin ellerinden çıkan bu yapıda görecekleri ve babamdan öğrenecekleri bir sürü ders var diye düşünüyorum.

Aşağıda evin ilk halinin resmini bulabilirsiniz. Son halini de paylaşmaya çalışacağım. Tabi ki babamın hızına yetişebilirsem. Çünkü her gittiğimde evi biraz daha büyütmüş oluyor.